Wiesz, gdzie jesteś?
Nie.
Za bardzo się zmieniło.
Trzeba zmienić koło.
Pomogę panu.
- Jesteśmy w hotelu? - Złapał gumę.
Teraz wiesz, gdzie jesteś?
W Paryżu.
- Mogę? - Proszę.
"Lunch u Juliusza Verne, Wieża Eiffela, dziś o 13:00. Proszę o potwierdzenie.
Z poważaniem, dr Maurice Alembert.
Telefon: 45-84-32-53."
Przyjemnie.
Ładne owoce.
Wolałabym kwiaty.
Ładny widok.
Wspaniały.
Z Wieży Eiffela musi być cudowny widok,
będziesz miał co podziwiać z dr Alembertem.
Chcę wziąć gorący prysznic.
Ale najpierw potwierdzę twój lunch.
Po co?
Nie mówisz po francusku i nie możesz zadzwonić.
Nie pójdę tam. Nie potwierdzaj.
Powiedziałeś Alembertowi, że przyjeżdżasz dzień wcześniej, prawda?
Widocznie Chcesz się z nim zobaczyć. Daj mi ten numer.
Nie powiedziałem mu, kiedy przyjeżdżam.
Tak się składa, że Maurice Alembert...
jest przewodniczącym kongresu.
Daj mi ten numer, Richardzie.
Nie połykaj tego. Udławisz się.
Teraz ona mówi...
Dam ci trochę wody do popicia.
Alembertowi nie chodzi 0 mnie.
W każdym razie odkąd zobaczył ciebie na seminarium w Berkeley.
"Koniecznie przyjedź do Paryża z żoną."
To ten z długimi nogami, co zdjął buty?
Mniejsza o to.
Jak się czujesz? Zjadłbyś śniadanie?
Już jadłem, dziękuję.
Chcesz café au Iaiti rogalika?
Recepcja?
Tutaj, proszę.
Zadzwońmy do dzieci.
Możesz wykręcić kierunkowy.
Wiem.
Zero.
Jeden, dziewięć.
Jeden.
- Cztery, jeden, pięć. - Już wiem.
Mieszkanie Walkerów.
Cześć, stary.
- Cześć, tato. - Jak leci?
W porządku.
Jest jedenasta w nocy.
Dlaczego nie śpisz?
Obudziłeś mnie.
Wiem. Pytam na wszelki wypadek.
Jasne, tato.
Przedtem był telefon z Paryża do mamy.
Ktoś do ciebie dzwonił z Paryża.
Nie znam nikogo w Paryżu.
Zaczekaj. Mama chce z tobą rozmawiać.
Zobacz, co jest z tymi kluczami. Nie mogę otworzyć walizki.
Cześć.
- Co słychać? - Wporządku.
Spałeś?
Kto do mnie dzwonił?
- Nie wiem. Casey z nim rozmawiała. - Z nim?
Daj mi Casey.
Nie ma jej-
Zostawiła cię samego?
Casey wyszła?
- Poszła na randkę. - Kiedy wyszła?
Nie wiem. Gdzieś koło...
Nie boisz się?
Możesz do nas dzwonić o każdej porze.
Zadzwonimy do ciebie jutro.
Nic dziwnego, że klucze nie pasują.
To nie twoja walizka.
Nie moja walizka?
Nie ma twojej wizytówki. Nie ma żadnej.
Klucze nie pasują, bo to nie twoja walizka, głuptasie.
Zrobiłeś to celowo, bo chcesz, bym się wybrała na zakupy W Paryżu.
Zadzwonię do linii lotniczych i wyjaśnię to.
Proszę mnie połączyć z TWA.
Poza tym...
Proszę z biurem rzeczy znalezionych.
Poza tym przez najbliższe 24 godziny...
nie będziesz potrzebowała ubrań.
Obiecanki, cacanki.
Przyleciałem dziś rano z San Francisco, lot 862.
Najwidoczniej moja żona pomyliła walizki.
Marki Samsonite?
Tak. Macie ją?
Zawsze chodzi o Samsonite. Wyglądają podobnie.
Numer kwitu bagażowego?
Grand Hotel Intercontinental.
No i co?
Przyślą kogoś po tę walizkę,
a my wypełnimy formularz.
Miejmy nadzieję, że ta druga osoba nie będzie wolała twoich rzeczy.
Miałam na myśli śniadanie do łóżka.
Zaraz do ciebie przyjdę.
Nie słyszę cię, kochanie.
Co tak zamilkłaś, dziecinko?
Zasnęłaś, czekając na mnie?
Nie golę się bez kozery.
Otworzysz?
To państwa... les affaires de toilette.
Szukam mojej żony.
Gdzie jest ten przystojny facet,
który był tu dziś rano, gdy się meldowałem?
Skończył pracę o 8:00.
Może ja mógłbym panu pomóc?
Chciałbym rozmawiać z kierownikiem. Mógłby go pan poprosić?
Oczywiście. Proszę bardzo.
Chciał się pan ze mną widzieć?
Tak. Dziękuję-
Przyjechałem rano wraz z żoną. Wyszła, gdy brałem prysznic.
Nie wróciła.
Jak mogę panu pomóc?
- Czy zna Paryż? - Słucham?
Mogła zabłądzić.
Nie mogła wyjść z hotelu.
Zostawiła torebkę. Powiedziałaby mi.
Do mnie?
Mówi dr Janet Pere/man. Miał pan przyjemną podróż?
Dr Alembert prosił, żebym zadzwoniła. Mamy kłopot z harmonogramem.
Specjaliści od zastawek są drażliwi,
czy mógłby pan więc wygłosić referat jutro o 15:00?
Sądzę, że tak.
Pańskie przezrocze trzeba będzie pokazać rano.
Co do lunchu w Wieży Eiffela...
Mamy po pana podjechać, czy sam da sobie pan radę?
Obawiam się, że nie będę mógł przyjść.
To brzmi jak pułapka na turystów, ale kuchnia jest wspaniała...
Nie oto chodzi. Obawiam się, że nie dam rady.
Dr Alembert miał nadzieję spotkać się z państwem, zanim zacznie się rozgardiasz.
Powiem mu, żeby do pana zadzwonił.
I co?
Nie, to był ktoś inny.
To Pascal, szef ochrony.
Czy pańska żona zna kogoś w hotelu?
O ile wiem, nie.
Rozmawiał pan z recepcjonistą?
- Skończył pracę. To był... - Gaillard.
Zadzwońmy do niego.
Czy pańska żona cierpi na cukrzycę...
Jestem lekarzem. To nie jest problem natury medycznej.
Mówi, że ojciec śpi.
Nie wolno mu go budzić.
Zadzwonimy później.
Przeszukał pan hotel?
Sprawdzałem w czytelni, W barze, na zewnątrz, wszędzie.
W damskiej toalecie?
Oczywiście, nie ma jej tutaj.
Chwileczkę.
Szukam tej pani.
Szukam mojej żony.
To moja żona. Może...
Proszę o kawę.
Mówi pan po angielsku?
To moja żona.
O co chodzi?
Szukam mojej żony. To ta.
Może była tu rano?
Bez płaszcza. W czerwonej sukience.
Mnóstwo osób się tu przewija. Przykro mi.
Tam, dziś rano, w passage.
Facet wepchnął kobietę do samochodu.
Tę kobietę?
Niech idzie ze mną. Wytłumaczę.
Przepraszam. Ile?
Pięć.
Dwanaście.
To prawda.
Niewiarygodna historia.
Dokładnie.
Widzieli wszystko.
Co widzieli?
Facet siłą wepchnął kobietę do samochodu.
- Kiedy? “ Wrócą później.
Ma Pan papierosa?
Nie palę, ale...
Oczy?
Niebieskie. Raczej szare.
Twarz?
- O co chodzi? - O kształt.
Wąska szczęka i zaokrąglone czoło.
Ach, ten Paryż.
Miasto pokus.
Proszę traktować mnie poważnie.
Traktujemy pana jak najpoważniej.
Ze specjalnymi względami.
Zwykle wypełniamy formularz po upływie tygodnia.
Zazwyczaj przyjmujemy tylko zgłoszenie.
Taka jest procedura.
Nawet jeśli znajdą panią Walker,
mogą ujawnić miejsce jej pobytu tylko za jej zgodą.
Będzie pan się musiał zwrócić do francuskiego adwokata.
O czym pan mówi? Dlaczego miałaby nie chcieć, bym wiedział?
Byli już państwo w Paryżu?
Tak. W podróży poślubnej.
Czy mogła wtedy poznać kogoś, o kim myślałaby cały ten czas?
Od 15 czerwca 1968?
Proszę się nie obrażać. Byłem gliniarzem.
Nie takie rzeczy się widywało.
Możemy jeszcze raz zadzwonić do recepcjonisty?
- Gaillard wyszedł. - Dokąd?
- Dżin i Tonik? To bar? - Siłownia.
Wziął pan adres?
Nie przywołują do telefonu.
Proszę powiedzieć, że to pilne.
Odłożył słuchawkę.
Dr Walker.
Pokój 402.
CZW" mogę panu służyć?
Pamięta pan moją żonę?
Opuściła hotel dziś rano podczas pańskiego dyżuru.
- Widział ją pan? - Tak, rozmawiałem z nią.
Co powiedziała?
Poprosiła o przysłanie przyborów toaletowych...
i wyszła z mężczyzną, który do niej dzwonił.
Nie rozumiem. Mężczyzna, który...
Jakiś człowiek...
spytał mnie, czy pani Walker jest w hotelu.
Powiedziałem, że jest.
Zadzwonił do waszego pokoju.
Chwilę później pańska żona zeszła na dół.
Poprosiła o pastę do zębów, szczoteczkę i...
jak się nazywa to coś do zmywania makijażu?
Do zmywania makijażu z twarzy.
Waciki.
I wyszli razem.
Jakieś kłopoty?
Czy wyglądało, że go zna? Rozmawiali?
Zauważył pan coś jeszcze?
Zauważyłem, że miała mokre włosy, co było trochę dziwne.
Nie słyszałem, 0 czym rozmawiają, ale...
on ją objął.
W talii czy...
Nie, za ramiona.
Jak wyglądał?
Wysoki, dobrze ubrany, z wąsami, śniady.
Miał obcy akcent.
Nie amerykański, rozumie pan.
Raczej bliskowschodni.
Dziękuję.
Przepraszam. Dziękuję.
Musi pan czekać na swoją kolej.
To pilne, nie rozumie pan?
Rozumie pan, ale to pana nie obchodzi.
Mamy tu mnóstwo pilnych spraw. Musi pan czekać jak wszyscy.
Czy komuś jeszcze porwano żonę?
Nie wiem, proszę pana.
Miejsce zamieszkania?
San Francisco. Jest napisane w paszporcie.
Proszę przejść przez wykrywacz metali.
Proszę mi to dać.
Proszę wyjąć z kieszeni wszystkie metalowe przedmioty.
Zatrzymam pański paszport.
Proszę nosić tę przepustkę w budynku.
Dziękuję. Może pan wejść.
Oczy?
Niebieskie. Obydwoje oczu.
- Twarz? - Owalna.
Wiem, że to sprawia wrażenie nudnej biurokracji, ale...
musimy zawiadomić policję o zaginięciu.
Byłem na policji. Wypełniłem formularz.
A to nie jest zaginięcie.
To porwanie.
Nie sądzi pan, że za wcześnie na takie stwierdzenia?
Nie. Mam świadka.
Moja żona została porwana.
Rozumie pan?
Tak, oczywiście.
Czego pan od nas oczekuje?
Znalezienia mojej żony.
My właściwie pełnimy tylko funkcję łącznika.
Możemy pomóc panu w kontaktach z francuską policją.
Możemy delikatnie naciskać na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.
Ale to podlega ich jurysdykcji. Nie możemy wysłać za nią oddziału policji.
Co pan tu robi?
Jestem szefem Służb Konsularnych. Wystawianie wiz,
rejestracja urodzin...
Czy jest tu ktoś, kto może mi pomóc?
Proszę pomówić z oficerem ochrony.
- Jest pan bogaty? - Nie. Zamożny. Jestem chirurgiem.
- Zaangażowany w politykę? - Nie.
A żona?
Też nie. Już nawet nie głosujemy.
Tylko to przemawia za pańską teorią porwania.
Mogła Jej spaść.
Jest lekka, nie zapina się dobrze.
Tak było.
Brał pan prysznic, kiedy ta osoba zadzwoniła?
Więc nie słyszał pan rozmowy?
Ani słowa.
Rozmawiali przez chwilę, a potem zeszła, żeby się z nim spotkać.
Spotkać się?
Tak. Spotkać.
A kiedy wychodzili z hotelu, obejmował ją ramieniem.
Obejmował ją ramieniem.
Właśnie tak.
Mógł mieć broń. O, tak.
Wycelowaną w nią.
"Cicho. Uśmiech. Wychodzimy z hotelu."
Tak, mogło tak być.
Ale też mogli się dobrze bawić.
Mówi pan o mojej żonie, panie Shaap.
Ale pewnie myśli pan o własnej.
Pokój 402.
Co to jest?
O, Boże, walizka!
Nie ma innej wiadomości?
Nie. Proszono, by zostawił ją pan W przechowalni.
Proszę o klucz.
Nie ma go, panie Walker.
Chwileczkę.
Jeszcze to.
Proszę zadzwonić do dr Richarda Walkera, do Grand Hotelu...
Intercontinental.
W ważnej sprawie.
- Piwo. - Tuborg, Heineken?
Szukasz Dédé?
Tak, znasz go?
Jasne. To ty nie wyglądasz na kogoś, kto go zna.
A na kogo wyglądam?
Na desperata.
Jestem zdesperowany.
Skąd jesteś? Z Nowego Jorku?
Z San Francisco.
Znacznie lepiej.
North Beach. Znacznie lepiej.
Mnóstwo dyskotek.
Postaw coś mocniejszego i opowiedz Jackowi o swoich problemach.
Tak naprawdę, potrzebny mi tylko Dédé.
Wszyscy szukają Dédé.
Ale Dédé odszedł przedwczoraj.
Dokąd?
Powiedz mi, czego szukasz.
Dédé nie jest niezastąpiony.
Czego szukam, twoim zdaniem?
Białej damy.
Mam rację?
Tak.
Serio. Teraz widzę desperata.
- Co z nią? - Jest piękna.
Nikt się do niej nie dobrał.
Nie martw się, stary.
Chodź ze mną.
- Gdzie ona jest? - Spokojnie.
Nikt ci jej nie tknie.
Jest tutaj, człowieku.
Czysta jak świeży śnieg.
Spróbuj.
Powąchaj i powiedz, czy kłamię.
Oceń sam.
Biała dama.
Śnieżna biel.
Dobra, prawda?
600 franków.
Nie potrzebny ci Dédé.
M093. być dolary?
W porządku.
Zapłacę podwójnie, jak dasz mi adres Dédé.
Masz długopis?
Pańskie zapałki.
Proszę zadzwonić do dr Richarda Walkera...
Żadnej wiadomości?
Tutaj nie, ale sprawdzę w centrali.
Powinien pan pójść do siłowni i poćwiczyć trochę, doktorze.
Dwukrotnie dzwonił mężczyzna, ale nie zostawił wiadomości.
Sukinsyn.
Mógłby pan pójść do mojego pokoju?
- Walizka. - Zadzwonię na policję.
Nie teraz.
Proszę przynieść walizkę z przechowalni.
Zabrano ją.
TWA. Zaraz po moim przyjściu do pracy.
Proszę zamknąć drzwi.
Co to znaczy?
To ja. Michelle.
Wróciłam. Miałam dobrą podróż.
Zobaczymy się wieczorem W Blue Parrot.
Nie zapomnij o mojej forsie.
Czeka na Dédé.
Coś o tym, że zostawiła walizkę w schowku.
Nie ma ubrań ani kluczy.
To znowu ona.
Teraz jest rozłoszczona.
Będzie czekała do zamknięcia lokalu, a potem pójdzie do jego mieszkania.
O której zamykają nocne kluby?
O 4:00 albo o 6:00 rano, różnie.
Posłuchaj mnie!
Gdzie ona jest?
- Nie zabijaj mnie! - Gdzie ona jest?
- Czego chcesz? - Mojej żony. Gdzie jest?
Dlaczego zabiłeś Dédé?
To nie ja. Nikogo nie zabiłem.
Czego chcesz ode mnie?
Poznajesz to?
- Skąd to masz? - Z twojej walizki.
Ty ją masz! Zapłać, co jesteś mi winien. Wykonałam swoją robotę.
- Robotę? - Wiesz, co mam na myśli.
Nie wiem.
Wiem tylko, że mam twoją walizkę,
a ty masz walizkę mojej żony.
Rozumiesz?
Pomyliłaś walizki na lotnisku!
Rozumiesz?
- Muszę odzyskać walizkę. - Co ty przywiozłaś?
Musimy stąd wyjść-
Szybciej, proszę.
Przyleciałaś lotem 862 z San Francisco?
Tak, dziś rano.
- Pokaż mi bilet. - Po co?
Dasz mi bilet, to oddam ci walizkę.
Jest w moim mieszkaniu.
- Chodźmy. Gdzie są taksówki? - Mam samochód.
Potrzymaj.
Nie zamierzam wyskoczyć.
Nie mam kluczy. Moja współlokatorka jest W Bangkoku.
Ty najlepiej wiesz, gdzie są moje klucze.
Widzisz? Nie odfrunęłam.
Muszę zadzwonić do hotelu. Gdzie jest telefon?
Tam.
- Gdzie? - Tam.
Tutaj.
Nie działa. Sonia nie zapłaciła rachunku.
Moja współlokatorka. Suka!
Bilet?
Gdzie jest bilet?
Wyrzuciłam go.
Może jest... Poczekaj.
Oto mój bilet. Oddaj walizkę.
Włożysz ją do schowka?
Jesteś z tymi, którzy za mną chodzili.
- Z nikim nie jestem. - Skąd wiesz 0 skrytce?
Słyszałem wiadomość dla Dédé.
- Nie mówisz po francusku. - Przetłumaczone mi.
Dlaczego to takie ważne?
Wzięłaś walizkę mojej żony. Włożyłaś ją dziś rano do schowka.
Nie mogę jej zabrać.
- O czym ty mówisz? - Nie mogę zabrać walizki.
Nie obchodzi mnie walizka!
Szukam żony!
Kogo?
Mojej ŻONY, do cholery!
Zostawiłaś w schowku jej walizkę, nie zawierała tego, co powinna,
ale był tam nasz numer telefonu. Przyszli do hotelu i zabrali ją.
Twoją żonę?
Porwali ją!
Chcą mojej walizki. Dlaczego wzięli ją?
Kiedy ich znajdę, zapytam. Kto cię wynajął?
- Dédé. - Kto wynajął Dédé?
Nie wiem.
Gdyby wiedzieli o mnie, zabiliby mnie.
Dałam im niewłaściwą walizkę i zabili Dédé.
- Nie sądzę. - Myślisz, że kłamię?
Dałaś im walizkę dzisiaj, a Dédé nie żyje od ponad doby.
- Kto tak twierdzi? - Ja.
Jesteś lekarzem?
Żaden trup tak nie cuchnie po 12 godzinach.
Daję ci słowo. Tak, jestem lekarzem.
Co przywiozłaś? Narkotyki?
- Nie przemycasz narkotyków? - Nie tym razem.
Więc, co to było?
Dobra, narkotyki.
Co? Heroina? Kokaina? Opium?
C0 za różnica?
Właśnie że jest!
Nie wiem, co to było i nie obchodzi mnie to.
Bardzo się boję.
Chcesz odzyskać żonę, oddaj moją walizkę.
Tędy weszłaś?
Tak.
- Mogę ci pomóc? - To twoja żona?
Wygląda na bardzo szczęśliwą.
Bo jest.
Jest osobą szczęśliwą z natury.
- Co? - Śledzą mnie.
Kto?
Widziałam faceta w samolocie i w pociągu z lotniska.
Zgubiłam go na dworcu, zanim poszłam do skrytki.
Policja?
- Nie sądzę. - Więc, kto?
Może Ci, którzy mnie wynajęli.
Wynajęli Dédé.
Zatrzymaj się. Chcę z nimi porozmawiać.
Możemy już jechać?
Śledzono mnie.
Przestań obgryzać paznokcie i zawieź nas na lotnisko.
Zgubiliśmy walizkę.
Jaką?
Biały Samsonite.
Pomogę ci.
Co tam jest? Podwójne dno?
W walizce.
Chryste! Te psy wykrywają narkotyki.
To nie są narkotyki.
Więc co tam jest?
Co cięto obchodzi? Nie wiem. Wiem tylko, że to nie narkotyki.
Chcesz odzyskać żonę?
Wyluzuj się i idź spokojnie.
Damy im to, czego chcą.
Ty będziesz miał żonę, a ja pieniądze i wszyscy będą szczęśliwi.
Z wyjątkiem Dédé.
Czy jest tu lekarz?
Nie widzieliśmy cię. Leciałeś pierwszą klasą?
Przyjechaliśmy wczoraj.
Wczoraj? I jeszcze nie wyszedłeś z lotniska?
Myślałem, że to ze mnie jest wrak!
To przez zamieszanie z bagażami.
Zamieszanie z bagażami?
Jestem wrakiem. Chyba nie przegapiłem twojego referatu? To jutro?
Nie, dzisiaj.
Mam nadzieję, że ty nie przegapiłeś.
- Masz zapałki? - Gdzieś są.
Irwin, spójrz, kto tu jest.
Spójrz, Irwin. Pamiętasz Dicka?
Zastanawiałam się, kiedy cię spotkamy.
Jak się miewa Sondra?
Świetnie.
Jesteście tu już cały dzień?
Gdy dotrzemy do hotelu, obudzę ją...
i może zechce zjeść ze mną śniadanie.
Dowiem się, czy wjej życiu pojawiły się nowe twarze.
Dickie, pomożesz mi...
zanieść to do oclenia?
- Dasz radę? - Pewnie.
Szukasz swojej przyjaciółeczki?
Poszła sobie.
Weź to! Daj mu!
Jaką muzykę lubisz?
Stare kawałki.
Ja też. Podoba ci się?
- To nie jest stare. - Sprzed trzech, czterech lat.
Możesz potrzymać kierownicę?
Do diabła z tym!
- Dlaczego to zrobiłeś? - Trzymaj kierownicę.
To dobra koka! Warta co najmniej 500 franków!
Patrz na drogę i dowieź nas na miejsce.
Jezu Chryste!
Możesz wracać do domu.
Mam walizkę. Nie potrzebuję twojej pomocy.
Chyba że powiesz mi, co w niej jest.
Masz mnie za głupią? Jaki ci powiem, naprawdę nie będę ci potrzebna.
A więc wiesz, co w niej jest.
Nie. Ale to moja walizka i powiem mu o tym.
Namieszałeś mi w głowie...
i zrobiłam się bardzo głodna.
Jest wiadomość dla pana.
C0 pisze dr Alembert? Mógłby pan przetłumaczyć?
Chce przezrocza do referatu.
Chce, żeby pan je puścił przed lunchem.
Proszę zamówić śniadanie.
Na Jedną Czy dwie osoby?
Na dwie.
Myślałam, że to u mnie jest bałagan.
Zawsze znajdzie się ktoś lepszy od ciebie.
Ile ci zapłacili?
Szybko!
Ile?
Dédé dał mi najpierw 10 OOO franków...
ijeszcze 15 OOO, bo kupiłam bilet.
Po powrocie miał mi dać co najmniej 10 OOO.
Ile ci się od nich należało?
Więc... Nie.
Jedenaście...
10 OOO franków, mniej więcej.
Co ty robisz?
Zrobiłaś to dla pieniędzy, więc daję ci pieniądze.
Możesz zostawić mnie w spokoju.
2 OOO dolarów, to jest około 11 OOO franków.
Trochę Więcej-
To obsługa.
Przepraszam za to wszystko.
Policja musi zadać panu kilka pytań, zanim tu posprzątamy.
Chwileczkę.
Biorę POŁOWĘ-
- Dlaczego? - Za drugą połowę pozwól mi zostać.
Dlaczego?
Zostanę z tobą, póki nie oddasz im mojej walizki.
Nie chcę skończyć jak Dédé.
Lepiej idź.
Nie Chcę iść. Proszę.
Przyjdę do ciebie, jak tylko to załatwię.
Obiecujesz?
Obiecuję. Teraz się zmywaj.
Potrzebuję trochę pieniędzy.
Przed chwilą dałem ci 1000 dolarów.
To było moje honorarium. Potrzebuję na wydatki.
- Proszę zostawić ją W spokoju. - Słucham?
Proszę pana.
Ona o niczym nie wie.
Jestem żonaty. Mogę liczyć na trochę względów?
Czy Paryż tak bardzo się zmienił?
Czy coś zginęło? Biżuteria, ubrania, cokolwiek?
Dlaczego?
Musi pan podać policji wykaz.
Nie chcę wnosić skargi.
Dlaczego?
Nie ma powodu.
Prawda jest taka,
że sam narobiłem tego bałaganu.
Posprzeczaliśmy się z żoną...
i szukałem jej notesu z telefonami.
Miał pan rację-
Ma w Paryżu przyjaciela.
Muszę wygłosić ważny referat na kongresie medycznym.
Chciałbym się przygotować. Przepraszam za kłopot.
Wiem, że sprawiłem masę kłopotu.
Rozumiemy pana, doktorze.
Przy okazji,
prosił pan recepcjonistę o przetłumaczenie kasety z nagraną wiadomością.
Padło tam imię: Dédé.
Myślałem, że na kasecie są medyczne informacje związane z kongresem.
Ma ją pan?
Nie.
Może pana zainteresuje, że moi koledzy znaleźli człowieka nazwiskiem Dédé Martin,
który potrzebował opieki medycznej.
Jak pan znajdzie kasetę, proszę nas powiadomić.
Mam nadzieję, że pan wie, co robi.
Życzę miłego dnia.
Mieszkanie Walkerów.
- Co nowego, kochanie? - Cześć, tato!
Nic specjalnego. Właśnie mamy przyjęcie.
Żadnych wybryków, wiesz, tato.
Tak, wiem.
Miłej zabawy.
Dobrze się czujesz?
Tak, kochanie.
- Posprzeczaliście się z mamą? - Oczywiście, że nie.
Jak Richie?
Na pewno dobrze się czujesz, tato?
Doskonale.
Co to za muzyka?
Grace Jones.
Podoba ci się?
Trochę tego słuchałem.
Żartujesz. Chyba dobrze się z mamą bawicie.
Wracaj do gości.
- Kocham cię. - Ja też cię kocham, tato.
Powiedz mamie, że ją kocham i ucałuj ją.
Pa, kochanie.
Kochanie?
Obudziłem się, a ciebie nie było.
Wracaj do łóżka.
- Za bardzo hałasujecie. - Kim jesteś?
- To twoi przyjaciele? - Niezupełnie.
To o co chodzi?
Spokojnie. To tylko małe nieporozumienie.
- To Amerykanin. Może być stuknięty. - Słusznie, to nieporozumienie.
Spokojnie. Zadamy jej tylko kilka pytań.
Nie będziecie jej o nic pytać. Wynocha stąd.
- Wyjdę, kiedy zechcę. - Wyjdziesz natychmiast.
Nie zadzieraj ze mną!
Jestem Amerykaninem ijestem stuknięty.
Gdzie ja jestem?
Proszę.
Jak się tu znalazłem?
Moi kumple cię przynieśli.
- Zadzwoniła. - Kto?
- Twoja żona. - Dokąd?
Do hotelu. Dwa razy. Zadzwoni jeszcze raz o 13:00.
Rozłączyli się.
Gdzie to jest?
Gdzie moja żona?
Zaczekaj.
Cześć, kochanie.
Nie zrobili Ci krzywdy?
Dobra, pogadałeś z nią.
Nie straszcie jej. Nie...
zastraszajcie jej.
Nie martw się, jest tylko trochę zmęczona.
Mam to, czego chcecie. Co mam zrobić?
Żółty poziom W garażu Beaubourg.
Powtórz.
Garaż Beaubourg, żółty poziom. zrozumiałeś?
Przynieś statuę, doktorku.
Kiedy?
Natychmiast.
I, doktorku,
nie bądź głupi-
Albo piękna pani Walker pożegna się ze światem.
Co to jest?
Nie wiem.
Masz taśmę klejącą?
Weź to i idź za furgonetkę. Nie wychodź, póki cię nie zawołam.
Boję się. A tV?
Boję się śmiertelnie. Idź już.
Merde. To przynosi szczęście.
Statua Wolności?
Najpierw wypuść moją żonę.
Nie! Stój!
Zawołam dziewczynę. Ona ją ma.
Chodź tutaj.
Powiedz im, żeby mi dali forsę.
C0 ty wyprawiasz? Nie rób tego! Oddaj im to!
Nie! Nigdy!
Uważaj!
Ruszaj!
Weźcie to!
DUpH!
Granatowe BMW,
Czterodrzwiowe, numer rejestracyjny:
1068...
PD92.
Zrozumiał pan?
Przyłożył jej nóż do szyi.
Słyszy mnie pan?
Tak, nóż do szyi. Proszę kontynuować.
Co kontynuować? Moja żona jest przetrzymywana dla okupu.
Wiem. To też zrozumiałem.
Chcieli tę elektroniczną zabawkę...
Krytron.
Mniejsza o nazwę.
A ta druga banda, która przyjechała Peugeotem?
Druga banda była pieszo.
Facet w Peugeocie był z nimi, z porywaczami.
Leży martwy w samochodzie na Rue de Rivoli.
Nie bardzo rozumiem, kogo pan określa słowem "oni".
Chwileczkę. Muszę odebrać drugi telefon.
- Halo? Doktorze? - Tak?
Z jakiego numeru pan dzwoni?
Skąd mam wiedzieć?
Jestem W kawiarni Paris Midi.
Proszę przeliterować.
"Su
Wydaje się, że to nadziani faceci.
Spójrz, 200 franków. Uwierzyłbyś?
- Co to jest? - Jego portfel.
Czyj portfel?
- Tego nieboszczyka. - Zabrałaś mu portfel?
Dlaczego nie? Jemu nie będzie już potrzebny.
Pokaż mi.
Urodzony na Cyprze.
Spójrz na to.
Co to jest?
Klub nocny.
- Znasz go? - Jasne. To klub dla wapniaków.
Pełno tam bogatych Arabów. I Greków.
- Byłaś tam? - Kiedyś Dédé mnie zabrał.
Kelner!
Wygląda na to, że miał pan rację.
W Jakiej sprawie?
- Czy to...? - Tak.
Może pan mówić przy niej. Wie o tym więcej niż pan.
Kto przetrzymuje moją żonę?
- Sądzimy, że Arabowie. - A to nowina!
Prowadzimy śledztwo. Na razie wiemy tylko, że to arabscy agenci.
- Słyszał pan o Krytronie? - Nie.
Ja też nie.
To elektroniczny detonator.
Miniaturowy, bardzo sprawny przełącznik,
zdolny wytrzymać silne wstrząsy i drgania.
Do czego służy?
Jest używany do odpalania pocisków i detonowania urządzeń nuklearnych.
- Odpala bomby atomowe? - O to im właśnie chodzi.
- Ukradziono to z fabryki. - Na szczęście znalazł to Amerykanin.
Powinnam była zażądać co najmniej 20 OOO franków.
A faceci wjej mieszkaniu?
To byli prawdopodobnie nasi.
"Nasi?" Pańscy.
Staramy się pomóc pańskiej żonie. Naciskamy na Ministerstwo.
Wciągnęliśmy Interpol. Wysłałem telex do Departamentu Stanu.
Najważniejsze, to schować to w bezpiecznym miejscu.
Na przykład, gdzie?
W Ambasadzie.
Chodzi o życie Sondry.
To urządzenie nie należy do pana, doktorze.
- Ani do pana. - Należy do mnie. Ja to przywiozłam.
W Porządku?
Tylko... nie dotykaj mojej twarzy.
A CO Z tym?
Nie możemy tego zabrać ze sobą.
Ładnie wyglądasz.
Przyjmiecie tę kartę?
Oczywiście, to American Express.
Proszę sprawdzić.
- Bez problemu, zapewniam pana. - Nalegam.
Nie znoszę takiej muzyki.
Nie do wiary!
Dr Metlaoui, Kongres Kardiologiczny w Kairze, w 1981.
Miło mi pana widzieć.
To dr Richard Walker.
Czekaliśmy dzisiaj na pański referat. Przedstawię państwa.
Dr Alloullou, dr Bouzid, profesor Cherif.
Najlepszy chirurg W Tunezji.
C0 się stało?
Jakieś kłopoty czy za dużo szampana?
Zatańczymy?
Rozumiem.
Przyjmiemy American Express.
Mam jeszcze coś.
- Gdzie on jest? - Nie żyje.
Te izraelskie psy. Szkoda, że was śledziły.
To raczej wy byliście śledzeni.
Ciągle mamy pańską żonę.
A ja ciągle mam to, czego chcecie.
Proponuję ponowną wymianę.
Ale tym razem ja zdecyduję, jak ma się odbyć.
- Skontaktuję się z wami. - Dobrze.
Ma pan nas w ręku, doktorze.
Słusznie.
- Tak? - Jesteście gotowi?
Tak.
5:00 rano.
Na moście koło Statuy Wolności.
Zrozumiałem.
Złamałeś słowo.
Miałeś mnie przy sobie zatrzymać.
Przykro mi.
To niebezpieczne.
Nie potrzebuję twoich pieniędzy.
Zimno.
Zatrzymać się!
Pokaż to.
Daj to dziewczynie.
Niech podejdzie sama.
Najpierw moja żona!
Daj moją forsę albo wrzucę to do rzeki.
Jaką forsę?
Nie zapłacono mi.
Nie mam żadnych pieniędzy.
Czyżby?
- Ile? - 10 OOO franków.
Szybko.
Stać!
Uciekaj!
Zimno mi, Walker.
Wszystko będzie dobrze.
To?
Tego chcecie?
Kocham cię, skarbie.
[POLISH]